POZNAJ DAWNĄ SIEĆ
Twoja pierwsza
strona z kilku linijek.
Wpisz tekst, otocz go znacznikami i zobacz wynik. Tak możesz poczuć odrobinę satysfakcji z budowania własnego miejsca w sieci.
HTML opisuje części strony. <h1> otwiera nagłówek, </h1> go kończy. Tekst pomiędzy nimi należy do nagłówka. Spróbuj podmienić „Cześć, internecie!” na własne słowa.
2. Tak wygląda Twoja strona
Podgląd uruchomi się po wczytaniu JavaScript.
Podgląd zmienia się podczas pisania. Ćwiczenie działa w Twojej przeglądarce, także offline na komputerze. Kod nie jest wysyłany ani zapisywany. Zamknięcie lub odświeżenie strony go wyczyści.
Co spróbujesz zrobić?
Wybierz podpowiedź. Twój kod zostanie na miejscu; przykład możesz dopisać przyciskiem.
Jakie znaczniki działają w tym ćwiczeniu?
h1, h2, p, strong, em, ul, ol, li, br, hr, blockquote, code, pre. Używaj ich bez dodatkowych ustawień wewnątrz nawiasów. Pozostałe wpisy pokażemy jako tekst. Nie podłączamy tutaj obrazów z internetu, skryptów ani formularzy.
To mały warsztat na początek, a nie pełny edytor HTML. Podgląd domyka otwarte znaczniki, więc literówka nie zawsze od razu rzuci się w oczy. Warto sprawdzić obie strony pary.
Strony pisane po jednej linijce
W osobistych wspomnieniach o dawnym internecie powraca zwykły edytor tekstu: wpisać kod, zapisać plik, przełączyć się do przeglądarki, sprawdzić efekt. W tym ćwiczeniu skracamy tę drogę, żeby można było od razu zacząć próbować.
Ręczne pisanie nie było jedyną drogą. Pierwszy program WWW Tima Bernersa-Lee był zarówno przeglądarką, jak i edytorem. Historia jest więc ciekawsza niż prosta kolejność „najpierw sam Notatnik, potem edytory”. Zobacz opis pierwszego programu WorldWideWeb ↗
Pokazany tu notatnik to nasze współczesne ćwiczenie. Nie jest zrzutem dawnego programu ani rekonstrukcją konkretnego narzędzia, którego używali twórcy stron inspektorii.
Źródło historyczne
Tim Berners-Lee, The WorldWideWeb browser — opis programu i jego funkcji edytorskich. Zadania, kod ćwiczenia i jego wygląd przygotowaliśmy współcześnie.